De sociaal-psychologisch verpleger met wie ik momenteel gesprekken voer, heeft mij gewezen op KOPP, ik had er nog nooit van gehoord. Ik ben op zoek naar mogelijkheden om met lotgenoten te praten, maar zie dat er geen activiteiten (meer) zijn?

Can Bayern Munich in the second leg to play well with Real Madrid?
buy flomax

Hallo,

Inmiddels ben ik 43 jaar en heb sinds vandaag een aantal knopen doorgehakt. Naar aanleiding van een gesprek met mijn zusje weet ik dat ik nu een KOPP-kind ben. Moeder schizofrenie en vader alcoholist. Nog steeds vraagt mijn moeder veel aandacht die ik haar niet meer kan geven. Ik weet dat ik haar niet kan helpen en zal haar moeten laten gaan. Zelf heb ik laatst diagnose Adhd gekregen, maar begin nu ernstig te twijfelen. Onderzoek door psycholoog/psychiater zal dat moeten bevestigen. Ik begrijp nu mijn onzekerheid, schuldgevoelens en wantrouwen. Veel gepest op school en nauwelijks tot geen steun krijgen van je ouders die alleen maar met hun eigen dingen bezig waren. Niets was goed, je deugde niet. Maar voor de buitenwereld waren we een voorbeeld gezin. Ja, zag iemand maar eens wat er loos was.. Niemand deed iets. Vooral niet toen ik zag dat mijn moeder door de ruit van de voordeur werd geslagen. Mensen stonden buiten en niemand deed iets. En dan de volgende dag komt je moeder terug met haar arm in het gips. Het beeld gaat maar niet weg... De schoen met hoge hak van mijn moeder, vol met spetters bloed.. Niemand die je troost, verteld dat het allemaal wel goed komt of hulp zal inschakelen. En mijn vader schuwde echt geen fysiek geweld. Ik heb al veel klappen moeten incasseren, net als mijn zusjes. Zelfs op de blote billen over de knie was een makkie voor mijn vader Ik begrijp nu mijn gedrag, mijn depressies en het soms niet kunnen functioneren. Ik hoop dat een goede professionele hulpverlener mij zal kunnen vertellen dat ik ws geen Adhd heb, maar dat dit te maken heeft met mijn "onbekwame" ouders.

Beste KOPPers en KOPPerinnen,
Als orthopedagoge met KOPPproblematiek deed ik in februari 2010 een experiment dat heeft geleid tot de ontwikkeling van een nieuwe, kortdurende interventie die voor jullie interessant kan zijn. Als KOPPkind ga je noodgedwongen overlevingspatronen ontwikkelen, die door blijven werken in verdere leven in relaties met anderen. Door het experiment en de therapie die van daaruit onstaan is, gingen die relationele patronen er snel af. Het resultaat is dat het voelt alsof ik geen belast verleden heb gehad.
De methode heet Viki's View het is gebaseerd op normale hechting en het proces wat de hersenen dan doorlopen bij het verwerken van informatie, emoties en gebeurtenissen. Een milde methode, individueel therapeutisch contact. Ik wil jullie hierover informeren en iedereen die als KOPPer via deze site bij mij terecht komt een gratis intake aanbieden. Jullie zijn ook van harte welkom op onze informatie vond op 23 april a.s. bij vragen mailen naar mij paula@vikisview.com of anke@vkisview.com

bedankt voor jullie aandacht!

hello, who would win in the Champions League? Barcelona or Real Madrid?
buy antidepressants online

Ik ben een vrouw van 47 jaar, heb al een leven met depressies en persoonlijkheidsproblemen achter de rug; meerdere keren hulp gezocht oa ivm mijn dochter, ik merkte dat ik haar opvoeding niet goed aankon, heb me toen aangemeld voor opvoedingsondersteuning voor ouders met een psychiatrisch probleem (KIT). Pas toen ik bij deze site terecht kwam drong tot me door dat ik zelf ook een KOPP kind ben - al ben ik nooit fysiek mishandeld en was mijn moeder 'normaal' , mijn vader leed aan depressies, wat toen niet goed onderkend werd , het gezin leed eronder en mijn moeder had haar energie nodig om mijn vader overeind te houden. Mijn vader was geen vader in de zin van opvoeder, ik zag hem destijds als een groot kind, met de privileges van een volwassene, die de sfeer verziekte met zijn onncontroleerbare uitbarstingen. Door de ellende thuis was ik niet in staat om een normaal sociaal leven op te bouwen, ik werd gepest op school, en ook daar was geen aandacht voor. Het gevoel er helemaal alleen voor te staan en dat ik niemand kon vertrouwen, is bij me gaan horen. Zelfs mijn partner laat ik niet echt toe. Pas ben ik nog in deeltijdbehandeling geweest, het heeft me een stukje verder geholpen maar ik ben er nog steeds niet helemaal. Goed dat deze site er is.

hoi, ik heb een moeder die lijdt aan schizofrenie. ik loop tegen veel dingen aan. ik ben 40 jaar en op zoek naar lotgenotencontact

Herkenbaar. Ook ik was tot voor kort totaal onbekend met het begrip KOPP. Via, via ontdekte ik de term. Puzzelstukjes vielen op hun plaats. Info hierover is nog steeds lastig te vinden. Op deze site na dan. Die scoort hoog in de Google zoekresultaten. Heel positief dat je als KOPP kind zelf zo'n site start. Ik heb de site inhoudelijk nog niet goed bekeken, maar ga dat nu zeker doen.

Ik ben ook een KOPP-kind en lijd aan depressies, vraag mij af wie ik geweest zou zijn als ik wel in een gezond gezin geboren was. Erkenning heb ik nooit gekregen, en niemand die zich erom bekommerde hoe de 8 kinderen zich in dat multi probleem gezin moesten redden. De huisarts en leerkrachten op school keken liever de andere kant op, onvoorstelbaar.
Alles moest geheim worden gehouden en vriendinnen/vrienden waren niet welkom omdat zij volgens mijn moeder kwamen om de boel te beloeren.(Haar woorden) Een diagnose is er nooit gesteld, mijn ouders ontkenden de problemen en gaven liever de kinderen de schuld. Wij zijn het voorbeeld van parentificatie, ik was zgn. 'lastig en moeilijk', een projectie van mijn moeder om steun te genereren bij mijn oudere zusters. De hulpverlening laat het afweten, als ik met veel schaamte mijn levensverhaal verteld heb word ik amper geloofd en erkenning zou zoveel verschil maken. Wanneer zij spreken over erfelijkheid van psychische aandoeningen vraag ik mij af hoe gezond te blijven in zo'n onveilige omgeving, met ouders die dat niet kunnen zijn, mishandeling en sociaal isolement. Ik heb een hechtingsstoornis tov. derden, ontstaan uit schaamte voor mijn thuissituatie, ben veel gaan liegen om maar tijdelijk geaccepteerd te worden op school. Mensen laten je ook keihard vallen, vinden dit eng of raar. Ik ben altijd erg loyaal geweest en hield veel van mijn geizn van herkomst maar het was zo ziek dat het bijna niet uit te leggen valt.

Fijn om hier wat informatie te kunnen lezen. Ik ben nu 43 en opgegroeid bij een schizofrene moeder. Met mijn broer was ik overgeleverd aan haar wanen en wisselende stemmingen. Wij moesten vooral alles geheim houden en verzorgden samen de hele huishouding. Scheldpartijen en in mijn geval ook fysiek geweld was de dank die wij kregen. Pas een paar jaar geleden is definitief de diagnose gesteld. Nu pas heeft ze psychiatrische zorg. Destijds was er niemand die in de gaten had in wat voor hel wij opgroeiden. Ik ben blij met de volwassenen die mij de laatste 20 jaar het gevoel hebben gegeven de moeite waard te zijn en de begeleiding van meerdere coaches en hulpverleners waardoor ik nu evenwichtig in het leven sta en mijn kinderen wel de nodige liefde en veiligheid weet te bieden.